Co więcej, organ procesowy dokonuje kontroli pracy badawczej i poglądów naukowych eksperta, zdecydowanie mniej uwagę skupiając na obserwacji reakcji psychicznych konfrontowanych osób. M. Kulicki słusznie zauważa, że w odniesieniu do biegłych konfrontacji podlegają nie tyle osoby, ile ekspertyzy, a zwłaszcza wieńczące je opinie 14 . Starając się o -mówić kogoś, otwórz panel sugestii, pozwalający użytkownikowi na wybranie użytkownika. When attempting to - mention someone , open a suggestions panel allowing the user to select the user to mention. Potem po przesłuchaniu usłyszał zarzuty i prokurator Maciej Młynarczyk przesłał do sądu przeciwko niemu akt oskarżenia. 21 kwietnia 2021 roku wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie Andrzej Łukawski został skazany na karę łączną 7 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata oraz karę grzywny w wysokości 2 tysięcy Translations in context of "na przesłuchaniu" in Polish-English from Reverso Context: Wiesz, myślę, że Chyba byłem na przesłuchaniu do tego. Możliwość składania przez świadków zeznań na piśmie obowiązuje w procedurze cywilnej już od prawie dwóch lat. W dobie lockdownu i społecznej izolacji ta metoda zyskała wielu zwolenników i wydawała się być skuteczna. Problem jednak w tym, jak ocenić wiarygodność takich zeznań i jak stworzyć optymalną listę pytań. Może to też wydłużać proces, bo forma pisemna Tłumaczenia w kontekście hasła "szczegółowo mówić" z polskiego na angielski od Reverso Context: Nie mogę szczegółowo mówić o tym. Tłumaczenie Context Korektor Synonimy Koniugacja Koniugacja Documents Słownik Collaborative Dictionary Gramatyka Expressio Reverso Corporate . Zarówno przesłuchanie danej osoby w charakterze świadka i odbieranie od niej zeznań przez organy procesowe (sąd, prokuratora, organy policji), jak i sposób uzyskiwania wyjaśnień od oskarżonego lub obwinionego są szczegółowo unormowane. Zeznanie lub wyjaśnienie, które zostało wydobyte przemocą, groźbą bezprawną, przy użyciu technik psychomanipulacji, hipnozy, zastraszania czy innymi nieakceptowanymi metodami sprzecznymi z zasadami demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) nie mogą stanowić dowodu tego, co zostało przy ich użyciu stwierdzone. Dowody takie można zatem kwestionować w toku postępowania odwoławczego od wyroku, a nawet już w trakcie postępowania przed sądem pierwszej instancji, jeśli określonych niedozwolonych metod pozyskiwania dowodów dopuściły się organy ścigania na etapie postępowania przygotowawczego (dochodzenie, śledztwo). Zapobieganie zjawiskom „patologicznym”, jakich przykłady wskazano wyżej, przede wszystkim należałoby rozpocząć od zwiększenia świadomości prawnej społeczeństwa. Ktoś, kto zna swoje prawa, wie także czego w danej sytuacji może spodziewać się ze strony funkcjonariuszy publicznych, sądów i organów ścigania, będzie posiadać więc umiejętność realnej oceny, które z zachowań, z jakimi się zetknął, nie mieści się z zakresie prawidłowego procedowania. Jeśli komuś takiej świadomości prawnej brak, powinien we własnym interesie skorzystać z pomocy fachowego obrońcy z wyboru lub z urzędu, jeśli występuje w postępowaniu karnym lub wykroczeniowym odpowiednio w charakterze podejrzanego, oskarżonego lub obwinionego. Skala interesującego Panią zjawiska być może jest przedmiotem zainteresowania pracowników ośrodków dydaktycznych (uczelni) z katedr prawa i postępowania karnego. Jednak oczekiwanie wskazania nawet szacunkowych danych o częstotliwości nieprawidłowego pozyskiwania zeznań, wyjaśnień jest nierealne, gdyż wymagałoby to stałego analizowania wszystkich toczących się spraw karnych i wykroczeniowych w skali całego kraju i na każdym ich etapie, a to jest obiektywnie niewykonalne. Z punktu widzenia praktyki stosowania prawa konkretne przypadki złamania reguł postępowania możliwe są do ujawnienia wyłącznie poprzez analizę materiału dowodowego danej sprawy, który może sugerować (np. treść protokołu), że zeznania lub wyjaśnienia mogły zostać uzyskane metodami niedozwolonymi (zob. głośna medialnie sprawa doktora Mirosława G. sądzona przez sędziego Tuleyę, który zwrócił uwagę na przesłuchiwanie świadków przez funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego w warunkach nocnych). Wymaga to zawsze bezpośredniego kontaktu ze świadkiem lub oskarżonym, bez tego ocena jedynie samych akt postępowania może być obarczona ryzykiem poważnej pomyłki w tym zakresie. Jeśli do naruszeń zasad przesłuchania lub odbierania wyjaśnień doszło, należy zwracać uwagę sądu na te okoliczności, dowód w ten sposób bowiem uzyskany nie może wpływać na ocenę rozpoznawanego stanu faktycznego ani stanowić podstawy wyrokowania. Jak wskazała Izba Karna Sądu Najwyższego w wyroku z 10 sierpnia 2005 r. (sygn. akt II KK 410/04): „Ocena dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub zeznań świadka jest wypadkową zarówno oceny treści wypowiedzi danej osoby, jak i oceny dotyczącej samej osoby, to zaś może być dokonane pod warunkiem poznania przez każdego sędziego całej treści oświadczeń dowodowych określonej osoby. Przy analizie okoliczności wpływających na ocenę oświadczeń dowodowych zwrócić należy uwagę na dwa aspekty oceny takich oświadczeń: ocenę wypowiedzi i ocenę podmiotu wypowiedzi, a inaczej mówiąc, potrzebę uwzględnienia przy ocenie środka dowodowego także oceny źródła dowodowego. Odrywanie od siebie tych dwóch aspektów oceny dowodów może prowadzić do błędnych ustaleń faktycznych. Tylko w takiej koincydencji może być realizowana zasada swobodnej oceny dowodów”. Szczegółowe zasady gromadzenia dowodów, w tym z zeznań świadków i z wyjaśnień oskarżonego, są uregulowane w ustawach procesowych, tj. w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 z późn. zm., dalej – oraz w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia ( Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848 z późn. zm., dalej – Nie sposób tutaj cytować setek przepisów dotyczących tej materii, dlatego odsyłam do powołanych wyżej ustaw proceduralnych. Stanowią one właśnie gwarancję, że postępowanie organów ścigania nie jest swobodne i musi mieścić się w ramach prawa, jednak jak w każdej dziedzinie życia, w której uwidacznia się wpływ czynnika ludzkiego, mogą zdarzyć się określone nieprawidłowości, które powinny spotkać się z reakcją sądu. W świetle przepisu art. 171 § 1 osobie przesłuchiwanej należy umożliwić swobodne wypowiedzenie się w granicach określonych celem danej czynności, a dopiero następnie można zadawać pytania zmierzające do uzupełnienia, wyjaśnienia lub kontroli wypowiedzi. Jeżeli osoba przesłuchiwana nie ukończyła 15 lat, czynności z jej udziałem powinny być, w miarę możliwości, przeprowadzone w obecności przedstawiciela ustawowego lub faktycznego opiekuna, chyba że dobro postępowania stoi temu na przeszkodzie (art. 171 § 3 Nie wolno zadawać pytań sugerujących osobie przesłuchiwanej treść odpowiedzi (art. 171 § 4 Wedle art. 171 § 5 „niedopuszczalne jest: 1) wpływanie na wypowiedzi osoby przesłuchiwanej za pomocą przymusu lub groźby bezprawnej, 2) stosowanie hipnozy albo środków chemicznych lub technicznych wpływających na procesy psychiczne osoby przesłuchiwanej albo mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji jej organizmu w związku z przesłuchaniem”. Organ przesłuchujący uchyla pytania określone w § 4, jak również pytania nieistotne (art. 171 § 6 Wyjaśnienia, zeznania oraz oświadczenia złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi lub uzyskane wbrew zakazom wymienionym w § 5 nie mogą stanowić dowodu (art. 171 § 7 Przepis ma zastosowanie odpowiednio w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (art. 39 § 2 Warto wskazać w kontekście powyższego przepisu na treść ważnego wyroku Izby Karnej SN z 16 marca 2010 r. (sygn. akt III KK 302/09). Zgodnie z jego tezą: „Wyjaśnienia złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi nie mogą stanowić dowodu nawet wówczas, gdy ich prawdziwość jest nie tylko niewątpliwa, ale nawet bezsporna. Swoboda wypowiedzi w rozumieniu art. 171 § 7 oznacza brak przymusu w sferze woli człowieka, a także brak zakłócenia świadomości. Jest to możliwość decydowania przez przesłuchiwanego, zgodnie z własną wolą, o treści składanej przez niego wypowiedzi, w sytuacji gdy żaden czynnik zewnętrzny nie krępuje go w formułowaniu tych wypowiedzi. Jest to stan, w którym przesłuchiwany zachowuje pełną, nieskrępowaną możliwość formułowania swego oświadczenia dowodowego, zgodnie ze swoją wolą. Brak swobody wypowiedzi powstaje wówczas, gdy zaistnieją podczas przesłuchiwania takie warunki, które powodują, że formułując swą wypowiedź, przesłuchiwany ma na uwadze inne okoliczności towarzyszące czynności przesłuchania i w ten sposób oświadczenie dowodowe nie jest wyrazem tylko jego woli, gdyż jest ona skrępowana przez te okoliczności albo znajduje się on w stanie, w którym nie może panować nad swoją wolą. Nie wyłącza swobody wypowiedzi podejrzanego jego stan psychiczny wywołany swoistym »załamaniem się« w wyniku np. zastosowania odosobnienia (zatrzymania, aresztowania) czy przedstawionych dowodów, jeżeli nie towarzyszą temu niedozwolone metody przesłuchania”. Jak stanowi przepis art. 192 § 2 jeżeli istnieje wątpliwość co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego spostrzeżeń, sąd lub prokurator może zarządzić przesłuchanie świadka z udziałem biegłego lekarza lub biegłego psychologa, a świadek nie może się temu sprzeciwić. Nie jest to „pomoc psychologiczna”, której adresatem i beneficjentem jest świadek, w znaczeniu jakie sugeruje Pani w swoim zapytaniu, uczestniczący bowiem w przesłuchaniu biegły lekarz psychiatra lub biegły psycholog działa tutaj w interesie wymiaru sprawiedliwości, aby pomóc ustalić zdolność danej osoby do pełnienia roli świadka. Świadek sam może poprosić, aby w jego przesłuchaniu wzięła udział taka osoba, ale ostatecznie to od oceny sytuacji przez sąd lub wcześniej przez prokuratora zależy, czy odebranie zeznań do protokołu odbędzie się z udziałem biegłego. Dla celów dowodowych można również świadka, za jego zgodą, poddać oględzinom ciała i badaniu lekarskiemu lub psychologicznemu (art. 192 § 4 Przepis art. 192 ma zastosowanie odpowiednio w postępowaniu w sprawach o wykroczenia (art. 41 § 1 Zarówno świadek, jak i oskarżony mogą odwołać odpowiednio swoje zeznania i wyjaśnienia w toku dalszego postępowania, również przed sądem, jeśli mają poczucie, że nie odpowiadają one prawdzie ani ich percepcji dotyczącej zdarzeń przeszłych (art. 389 i 391 W ostateczności, jeśli dowody, na których oparte zostało prawomocne orzeczenie sądu, zostały uzyskane w wyniku przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia (np. przyznanie się do winy w wskutek przemocy, torturowania, groźby bezprawnej), to należy złożyć wniosek o wznowienie postępowania (art. 540 § 1 pkt 1 Warunkiem jest jednak uprzednie ustalenie przestępności czynu prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie zapaść nie może z uwagi na okoliczności uniemożliwiające ściganie, o jakich mowa w art. 17 § 1 pkt 3-11 lub w art. 22 ( przedawnienie karalności, śmierć oskarżonego). W takim wypadku wniosek o wznowienie postępowania powinien wskazywać wyrok skazujący lub orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym, stwierdzające niemożność wydania wyroku skazującego (postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania karnego lub o umorzeniu tego postępowania) – art. 541 W aktualnie obowiązującym porządku prawnym samo przyznanie się do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia nie stanowi głównego dowodu, na podstawie którego może nastąpić wydanie wyroku. W nowożytnych systemach prawnych nie obowiązuje bowiem zasada głosząca, że „przyznanie się jest królową dowodów” (łac. confessio est regina probationum). Jeśli zatem organ prowadzący postępowanie przygotowawcze dysponuje wyłącznie takim przyznaniem się, to jest to zbyt mało, aby wykreować na tej podstawie i wnieść do sądu akt oskarżenia lub wniosek o ukaranie sprawcy wkroczenia. Sąd powinien takie pismo zwrócić do uzupełnienia materiału dowodowego. Trudno mi wypowiadać się na temat sprawy Pani brata, gdy nie mam możliwości zapoznania się z aktami tego postępowania, zgromadzonym materiałem dowodowym, brak też informacji, jaki zarzucono mu czyn. Chciałabym też zwrócić uwagę na bardzo istotną okoliczność, a mianowicie fakt, że jeśli ktoś korzysta z porad lekarza psychiatry, nie musi wcale oznaczać, że nie jest w stanie rozpoznać znaczenia swego czynu ani pokierować świadomie swoim postępowaniem, a więc że można by mówić o istnieniu podstaw do kwestionowania jego poczytalności. Czyn zabroniony można popełnić w stanie niepoczytalności lub w stanie poczytalności ograniczonej, wywołanej chorobą psychiczną, upośledzeniem umysłowym czy innego rodzaju zakłóceniem czynności psychicznej (art. 31 Kodeksu karnego oraz art. 17 Kodeksu wykroczeń), ograniczenie poczytalności może wynikać także np. z przyjmowanych silnych leków psychotropowych. Jeśli z taką sytuacją mielibyśmy potencjalnie do czynienia w sprawie Pani brata, to wykluczałoby to skazanie lub ukaranie, a zamiast takiego zakończenia sprawy postępowanie o wykroczenie powinno zostać umorzone, ewentualne zaś postępowanie karne winno zamknąć się orzeczeniem któregoś ze środków zabezpieczających. Katalog środków zabezpieczających zawierają przepisy art. 93-100 Kodeksu karnego, przykładowo jest to umieszczenie w zakładzie psychiatrycznym, stosowane tylko w ostateczności, umieszczenie w zakładzie karnym, w którym są stosowane środki lecznicze lub rehabilitacyjne, skierowanie na leczenie ambulatoryjne lub rehabilitacyjne, umieszczenie w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego. Jeśli masz podobny problem prawny, zadaj pytanie naszemu prawnikowi (przygotowujemy też pisma) w formularzu poniżej ▼▼▼ Zapytaj prawnika - porady prawne online . Jak zachować się podczas przesłuchania? Co wolno prokuratorowi a czego nie? Mało osób zna odpowiedź na te pytania. Tymczasem mogą one być bardzo przydatne gdy zostanie się wezwanym do prokuratury. Świadek jest uprzedzany o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań lub zatajenie prawdy. Po odebraniu danych osobowych na zadane ogólne pytanie, czy świadek wie w jakiej sprawie został wezwany i co może o sprawie powiedzieć ma on prawo do swobodnej wypowiedzi na okoliczności zdarzenia. Po jej zakończeniu zadawane są świadkowi pytania uzupełniające – mające na celu dopytanie o szczegóły, wyjaśniające aby wyjaśnić niejasności np. fachowe terminy oraz kontrolujące zmierzające do sprawdzenia wiarygodności świadka. W trakcie przesłuchania świadkowi często okazywane są tablice poglądowe z wizerunkami osób, miejsc rzeczy celem ich rozpoznania. Świadek może też po złożeniu zeznań uczestniczyć w okazaniu „na żywo” osób przy pomocy lustra z takiej czynności sporządzany jest odrębny protokół przesłuchaniu świadka ma prawo uczestniczyć obrońca podejrzanego jeśli przesłuchanie to zostało zarządzone na jego wniosek, ewentualnie jeśli przesłuchanie dokonywane jest z urzędu, a obrońca wniesie o dopuszczenie go do udziału w przesłuchaniu. W przesłuchaniu może uczestniczyć również podejrzany jeśli również złoży wniosek o dopuszczenie go do przesłuchania. Takie sytuacje nalezą jednak do Dowody Po wyczerpaniu tematu przesłuchania przesłuchujący przekazuje świadkowi protokół celem jego odczytania. Po odczytaniu protokołu świadek może składać wnioski o sprostowanie protokołu. W przypadku braku takich wniosków protokół jest podpisywany na każdej stronie przez wszystkie obecne przy przesłuchaniu osoby, przy czym świadek pod swoimi zeznaniami zamieszcza adnotację, że treść zeznań odpowiada jego słowom. Jeżeli w trakcie przesłuchania ujawnione zostaną okoliczności, że w związku ze składanymi zeznaniami zostanie zastosowana wobec świadka lub jego najbliższych osób, przemoc, groźba bezprawna, świadek może zastrzec, że dane dotyczące jego miejsca zamieszkania pozostaną do wyłącznej wiadomości sądu lub natomiast w trakcie przesłuchania pojawi się wątpliwość co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego spostrzeżeń- sąd lub prokurator może zarządzić przesłuchanie świadka z udziałem biegłego lekarza lub biegłego psychologa, a świadek nie może się temu nadmienić, że w czasie przesłuchania świadka również prokuratora obowiązują pewne zasady i zalecenia, które przekazywane są adeptom prokuratorskiego rzemiosła już w trakcie aplikacji. Zasady obowiązujące prokuratora w czasie przesłuchania:prokurator jest gospodarzem przesłuchania i kieruje czynnościąprokurator ma wymagać szacunku od przesłuchiwanegoprokurator nie może nastawiać się, że świadek kłamieprokurator musi być uprzejmy wobec świadka (zasada uprzejmości)prokurator musi obserwować uważnie zachowanie świadka i wyciągać wnioski(zasada obserwacji)prokurator musi unikać sugestiiwskazane jest sprawne protokołowanie przesłuchaniaprokurator w przypadku stwierdzenia, że świadek kłamie powinien uzyskać dużo szczegółów dot. sytuacji, gdyż wówczas łatwiej udowodnić kłamstwoZobacz serwis: Świadek Opisz nam swój problem i wyślij zapytanie. Jak być może wiecie w Chinach powoli dochodzi do czystek w przemyśle językowym. Rząd zakazał dzieciom nauki przedmiotów ścisłych i języków po godzinach szkolnych i w weekendy. Przepisy dopuszczają już tylko nauczycieli z wykształceniem pedagogicznym a firmą "odradza" się zatrudnianie obcokrajowców. Podobne linki z tagiem #kultura Wezwanie w charakterze świadka w sprawie karnej Zgodnie z art. 177 § 1 Kodeksu postępowania karnego każdy wezwany w charakterze świadka ma obowiązek stawić się i złożyć zeznania. Warto wspomnieć, że przesłuchanie świadka może zostać przeprowadzone za pomocą urządzeń technicznych pozwalających na przekazywanie obrazu i dźwięku, a także miejscu przebywania świadka (np. w szpitalu). Oczywiście, aby skorzystać z tego rodzaju rozwiązań konieczne jest spełnienie określonych prawem przesłanek. W każdym razie czynność przesłuchania świadka protokołuje się, a analiza wzoru protokołu jest jednym z najprostszych sposobów na zorientowanie się jak wygląda przesłuchanie. W jego trakcie – jeszcze przed zadaniem pytań dotyczących sprawy – przesłuchujący ustala podstawowe dane o świadku, a więc jego imię, nazwisko, wiek, miejsce zamieszkania czy wykonywany zawód (jednak w większości przypadków bez dopytywania o dokładny adres miejsca pracy). Świadek jest także pouczany o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz o ewentualnej możliwości odmowy składania zeznań. Poza tym w protokole przesłuchania zamieszcza się dane wszystkich osób uczestniczących w czynności. Czy świadek może odmówić składania zeznań? Świadek nie może odmówić składania zeznań. Co więcej, jest to obowiązek stawienia się i złożenia zeznań. Jedynie w ściśle określonych okolicznościach, świadek może odmówić składania zeznań lub odmówić udzielenia odpowiedzi na pytania. Art. 182. [Prawo odmowy zeznań] § 1. Osoba najbliższa dla oskarżonego może odmówić zeznań. § 2. Prawo odmowy zeznań trwa mimo ustania małżeństwa lub przysposobienia. § 3. Prawo odmowy zeznań przysługuje także świadkowi, który w innej toczącej się sprawie jest oskarżony o współudział w przestępstwie objętym postępowaniem. Art. 183. [Prawo do odmowy udzielenia odpowiedzi na pytanie] § 1. Świadek może uchylić się od odpowiedzi na pytanie, jeżeli udzielenie odpowiedzi mogłoby narazić jego lub osobę dla niego najbliższą na odpowiedzialność za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. § 2. Świadek może żądać, aby przesłuchano go na rozprawie z wyłączeniem jawności, jeżeli treść zeznań mogłaby narazić na hańbę jego lub osobę dla niego najbliższą. Oczywiście świadek może pewnych faktów nie pamiętać i nie znać odpowiedzi na zadane pytanie. Należy to wyraźnie powiedzieć. Radca prawny lub adwokat podczas przesłuchania świadka Z procesowego punktu widzenia najważniejszym elementem przesłuchania jest zadawanie świadkowi pytań bezpośrednio odnoszących się do sprawy – a więc do tego co świadek wie na temat określonego zdarzenia, związanego z popełnieniem czynu zabronionego. W pierwszej kolejności zawsze umożliwia się zeznającemu swobodną wypowiedź – może więc on „od siebie” przekazać wszystkie posiadane przez siebie informacje. Po tej części przesłuchujący przechodzi do zadawania konkretnych pytań – warto pamiętać, że nigdy nie mogą one dotyczyć kwestii niezwiązanych z prowadzonym postępowaniem. Jednocześnie świadek ma prawo do odmowy odpowiedzi na poszczególne pytania bądź w ogóle do odmowy składania zeznań. Jak już zasygnalizowano poucza się o tym świadka na początku przesłuchania – warto jednak pamiętać, że nikt nie ma obowiązku przekazywać organom ścigania czy sądowi informacji, które jego samego bądź jego najbliższych mogłyby narazić na odpowiedzialność karną. Zaprotokołowane zeznania zawsze odczytuje się przesłuchiwanemu. Ma on także prawo zażądać poprawek czy doprecyzować swoje stanowisko. W postępowaniu przygotowawczym świadek podpisuje się pod protokołem – swoje podpisy składają także wszyscy uczestniczący w tej czynności. Radca prawny lub adwokat może wziąć udział w przesłuchaniu świadka w postępowaniu przygotowawczym pod warunkiem braku sprzeciwu prokuratora. Może okazać sie konieczne złożenie wniosku o dopuszczenie pełnomocnika do udziału w tej czynności. Udział radcy prawnego lub adwokata w przesłuchaniu może okać się bardzo pomocy z kilku powodów. Po pierwsze przed przesłuchaniem radca prawny lub adwokat może pomóc świadkowi w przygotowaniu się do przesłuchania oraz poinformuje świadka o przysługujących mu prawach ale i obowiązkach. A podstawowym obowiązkiem świadka poza stawieniem się na przesłuchanie, jest mówienie prawdy i jej nie zatajanie. Przepisy, z którym należy się zapoznać idąc na przesłuchanie w charakterze świadka Przed przesłuchaniem Art . 190. § 1. Przed rozpoczęciem przesłuchania należy uprzedzić świadka o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy. § 2. W postępowaniu przygotowawczym świadek podpisuje oświadczenie, że został uprzedzony o tej odpowiedzialności. Rozpoczęcie przesłuchania Art . 191. § 1. Przesłuchanie rozpoczyna się od zapytania świadka o imię, nazwisko, wiek, zajęcie, miejsce zamieszkania, karalność za fałszywe zeznanie lub oskarżenie oraz stosunek do stron. § 2. Świadka należy uprzedzić o treści art. 182, a o treści art. 183 oraz art. 185, jeżeli ujawnią się okoliczności objęte tymi przepisami. § 3. Jeżeli zachodzi uzasadniona obawa użycia przemocy lub groźby bezprawnej wobec świadka lub osoby najbliższej w związku z jego czynnościami, może on zastrzec dane dotyczące miejsca zamieszkania do wyłącznej wiadomości prokuratora lub sądu. Pisma procesowe doręcza się wówczas do instytucji, w której świadek jest zatrudniony, lub na inny wskazany przez niego adres. Przebieg przesłuchania Art . 171. § 1. Osobie przesłuchiwanej należy umożliwić swobodne wypowiedzenie się w granicach określonych celem danej czynności, a dopiero następnie można zadawać pytania zmierzające do uzupełnienia, wyjaśnienia lub kontroli wypowiedzi. § 2. Prawo zadawania pytań mają, prócz organu przesłuchującego, strony, obrońcy, pełnomocnicy, biegli oraz podmiot określony w art. 416. Pytania zadaje się osobie przesłuchiwanej bezpośrednio, chyba że organ przesłuchujący zarządzi inaczej. § 3. Jeżeli osoba przesłuchiwana nie ukończyła 15 lat, czynności z jej udziałem powinny być, w miarę możliwości, przeprowadzone w obecności przedstawiciela ustawowego lub faktycznego opiekuna, chyba że dobro postępowania stoi temu na przeszkodzie. § 4. Nie wolno zadawać pytań sugerujących osobie przesłuchiwanej treść odpowiedzi. § 5. Niedopuszczalne jest: wpływanie na wypowiedzi osoby przesłuchiwanej za pomocą przymusu lub groźby bezprawnej, stosowanie hipnozy albo środków chemicznych lub technicznych wpływających na procesy psychiczne osoby przesłuchiwanej albo mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji jej organizmu w związku z przesłuchaniem. § 6. Organ przesłuchujący uchyla pytania określone w § 4, jak również pytania nieistotne. § 7. Wyjaśnienia, zeznania oraz oświadczenia złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi lub uzyskane wbrew zakazom wymienionym w § 5 nie mogą stanowić dowodu. Konfrontacja Art. 172. Osoby przesłuchiwane mogą być konfrontowane w celu wyjaśnienia sprzeczności. Konfrontacja nie jest dopuszczalna w wypadku określonym w art. 184. Okazanie Art . 173. § 1. Osobie przesłuchiwanej można okazać inną osobę, jej wizerunek lub rzecz w celu jej rozpoznania. Okazanie powinno być przeprowadzone tak, aby wyłączyć sugestię. § 2. W razie potrzeby okazanie można przeprowadzić również tak, aby wyłączyć możliwość rozpoznania osoby przesłuchiwanej przez osobę rozpoznawaną. § 3. Podczas okazania osoba okazywana powinna znajdować się w grupie obejmującej łącznie co najmniej cztery osoby. § 4. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne przeprowadzenia okazania, mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawnego toku postępowania, a także właściwej realizacji gwarancji procesowych jej uczestników. Protokół przesłuchania świadka Art . 143. § 1. Spisania protokołu wymagają: 2) przesłuchanie oskarżonego, świadka, biegłego i kuratora, 5) przeprowadzenie eksperymentu, konfrontacji oraz okazania, Art . 144. § 1. Protokół rozprawy spisuje aplikant lub pracownik sekretariatu. Protokół może też spisać asesor sądowy, jeżeli nie należy do składu orzekającego. § 2. Inny protokół spisać może, poza osobami wymienionymi w § 1, osoba przybrana w charakterze protokolanta przez prowadzącego czynność lub sam przeprowadzający czynność. Rejestracja dźwięku lub obrazu Art . 147. § 1. Przebieg czynności protokołowanych może być utrwalony ponadto za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk, o czym należy przed uruchomieniem urządzenia uprzedzić osoby uczestniczące w czynności. § 2. Przesłuchanie świadka lub biegłego utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk, gdy: zachodzi niebezpieczeństwo, że przesłuchanie tej osoby nie będzie możliwe w dalszym postępowaniu, przesłuchanie następuje w trybie określonym w art. 396. § 2a. Przesłuchanie pokrzywdzonego, o którym mowa w art. 185a i art. 185c, oraz świadka, o którym mowa w art. 185b, utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk. § 3. Jeżeli czynność procesową utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk, protokół można ograniczyć do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących w niej udział. Zapis obrazu lub dźwięku, a także przekład zapisu dźwięku stają się załącznikami do protokołu. § 4. Strona ma prawo otrzymać na swój koszt jedną kopię zapisu dźwięku lub obrazu. Nie dotyczy to przesłuchania na rozprawie odbywającej się z wyłączeniem jawności albo w postępowaniu przygotowawczym. § 5. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje urządzeń i środków technicznych służących do utrwalania obrazu lub dźwięku dla celów procesowych oraz sposób przechowywania, odtwarzania i kopiowania zapisów, mając na uwadze konieczność właściwego zabezpieczenia utrwalonego obrazu lub dźwięku przed utratą dowodu, jego zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnienie Treść protokołu Art . 148. § 1. Protokół powinien zawierać: oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca oraz osób w niej uczestniczących, przebieg czynności oraz oświadczenia i wnioski jej uczestników, wydane w toku czynności postanowienia i zarządzenia, a jeżeli postanowienie lub zarządzenie sporządzono osobno, wzmiankę o jego wydaniu, w miarę potrzeby stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności. § 2. Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności przez organ prowadzący postępowanie zamieszcza się w protokole z możliwą dokładnością. Osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać zamieszczenia w protokole z pełną dokładnością wszystkiego, co dotyczy ich praw lub interesów. § 3. W protokole nie wolno zastępować zapisu treści zeznań lub wyjaśnień odwoływaniem się do innych protokołów. § 4. Osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać odczytania fragmentów ich wypowiedzi wciągniętych do protokołu. Adwokat sprawy karne Warszawa | Radca prawny sprawy karne gospodarcze Warszawa | Przestępstwa gospodarcze Warszawa | Pomoc prawna w sprawach karnych został wezwany na przesłuchanie jako świadek a wyszedł jako pokrótce opowiem tą historię:kilka miesięcy temu mąż chcąc pomóc 16 latce która uskarżała się że napastuje ją kolega ze szkoły zwierzyła się mojemu mężowi a on namawiał ją do powiedzenia o tym oponowała mówiąc że boi się jego usilnych naleganiach postanowiła powiedzieć o tym ale poprosiła żeby mąż był przy tym obecny. Nadmienię że mąż mówił mi iż ona się w nim zakochała ale on od razu powiedział jej że jest żonaty i nic z pojechałam z nim do ich domu i byłam świadkiem rozmowy jej matki i tej tej siksy jak się dowiedziała o tym molestowaniu prze tego kolegę podziękowała mężowi za pomoc i obiecała zająć się tą sprawą a mąż powiedziała że jak trzeba to on będzie zeznawał jako świadek( i tak zrobił).Więc "trochę" się "zdziwił" jak dostał wezwanie na rozpytanie w marcu a jeszcze bardziej jak dziś po przesłuchaniu jako świadek dowiedział się że jest podejrzanym o groźby jakiś absurd! Mam wrażenie że to zemsta ze strony tej siksy za to że została prze męża że podobno mąż powiedziała że jak "powie mi (żonie) o tej znajomości to ją zabije Znam męża od lat i wiem że on nigdy by tak nie ja będę przesłuchiwana jako świadek i:1. czy mam odmówić składania zeznań czy mam mówić iż wiedziałam o tej znajomości(myślę ze prokurator nie wie że ja wiem o tej znajomości) mam odmówić składania jakichkolwiek powiedzieć że wiedziałam o tej znajomości i odmówić odpowiedzi na pozostałe opowiedzieć w całości o spotkaniu z tą kobietą w jej domu i jej że po przesłuchaniu męża jako świadka a teraz jako podejrzanego prokuratura nie może wykorzystać jego wcześniejszych zeznań czyli że mąż może "legalnie" kłamać w swojej mogę zrobić aby mu na 1000% pewna że on jej nie groził a zrobiła to z zemsty. :evil: Proszę o odpowiedźPozdrawiam

co mówić na przesłuchaniu